Het was maandag de 13e van juni. De dag waarop ik 21 werd, en waarop ik mijn koffer vanuit het ouderlijk huis richting de auto rolde, op weg naar een plaats waar ik in mijn tamelijk korte bestaan nog nooit was geweest. Largentière, waar camping Les Ranchisses gold als mijn eindbestemming. Functie? Camping Kids hoofdanimator. Ervaring? Nauwelijks. Verwachtingen? Te veel. Met een bescheiden kennis van de Franse taal schudde ik acht uur later de hand van mijn nieuwe bazin. Een vriendelijk persoon, evenals haar man.

Drie enerverende maanden volgden, waarin ik veel kostbare herinneringen heb gemaakt. Maar zoals met veel dingen in het leven gaat ook een baan onder de zon met ups en downs. Zo zijn er jengelende koters, maar feitelijk erger: jengelende ouders. Als animator maak je lange dagen en slaap je doorgaans weinig. Zie laatstgenoemde dan nog maar eens geduldig, met een lach op het gezicht, te woord te staan. Tot zover mijn klaagzang, gezien er verder niets te klagen valt.

Werken in het buitenland is tot zover het summum van mijn 21-jarig bestaan. Ik noem: het ontmoeten van vele nieuwe gezichten, het werken in een internationaal team, de verfijnde en wijnliefhebbende cultuur, de Pietjes en Truusjes die zonder enige aanleiding met een duim in de mond op schoot kruipen, de shows die wij als animatoren verzorgden, de staande ovaties nadien…

Van animatieplanningen samenstellen, tot theaters spelen in vol ornaat. Van dansles geven aan kleinen en groten, tot scheidsrechter spelen tijdens een voetbaltoernooi. Van kinderen het zwembad in duwen, tot barmedewerkster spelen omdat de barman met de handen in het haar zit vanwege de drukte.

Op een camping doe je vrijwel alles. Wat maakt dat het nooit saai wordt. Je moet absoluut hard willen werken en je móet jezelf aan kunnen passen – dit merk je snel genoeg wanneer je eenmaal op een camping begint. Maar bovenal moet je het gewoon dóen. Ik kan niet anders zeggen.